تبليغاتX
.Sidebar{line-height: 150%;width: 240px;float:left;padding-left:40px;text-align: right;direction: rtl;} A:link {color:#916c7f;text-decoration: none;} A:visited {color:#916c7f;text-decoration: none;} A:hover {color:#e02787;text-decoration: none;}





















حــــــــریـــــــم عــــــشــــــق

الــهــه ی شـب نــــوروز تـا سپــیـده دمـان -- بـــرای بــودنِ مـن بـا تـــو پـافـشـاری کـرد

 

 

    دادخواهی عشق

 

 سال های زندگی با رنج وناکامی گذشت

عمر با بی حاصلی و بی سرانجامی گذشت

جلوه ی آزادگی  با شورِ دریای جنون

در نبردِ اژدهای عصرِ خودکامی گذشت

دادخواهی عشق کارم بود  از روزِ نخست

نیست پروایم اگر نامم به گمنامی گذشت 

زحمتِ روز و شبم را باد روبد بی گمان

یا به ظن محتسب روزم  به بدنامی گذشت

با همه دردی که دیدم از جفای سرنوشت

من زسودا نگذرم اندیشه ی خامی گذشت

 می روم دنبالِ دل تا انتهای عاشقی

از سرِ آزاده ام سودای آرامی گذشت

 

 

+نوشته شده در Thu 25 Jun 2009ساعت7 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

تسلیت بر همه ی بشریت؛

 درود بر خواننده ی گرانقدر!

با دیدن تصویرِ کودکی که در بطن مادر به قتل رسیده، فریادی در گلویم پیچید؛

http://www.gهههge.com/images/1jekzvtk566kmi3l.jpg

اعدامِ قناری تقدیم به همه زنان با شهامت ایران، و اهدا به مادری که کودکش را در بطن به شهادت رسانیده اند:

 

 اعدامِ قناری

باز اشکم کمکی سر زده خون آلود است       

خانه آشفته تر از پیش و لبالب دود است

باز هنگامه به پا گشته که شب  می پاید        

جغد می خواند وخفاش ازآن خوشنود است

باد گستاخ تر از پیش به رقص آمده است       

ریشه با تازه ترین  زخم تبر نابود است

 چقدر مرغِ سحر، تا به سحر خواهد مُرد       

چقدر در به رخِ باد صبا مسدود است

چقدر شیشه به رقصِ سرِسنگی شکند       

چقدر  سنگ به چشمِ  غزلم مردود است

چقدر شعر دگر  بوی جنون خواهد داد       

چقدر شاعرِ دلسوخته نا مسعود است

چقدر  دامنِ دریا شده آلوده به زهر       

چقدر  ماهی آواره  کنارِ  رود  است

چقدر دستِ پریشانِ دل من خالی ست

چقدر عرصه ی پروازِ دلم  محدود است

*** 

داد از عشق که امروز  به دردی  نخورد

چقدر لحظه ی اعدام  قناری زود است

چقدر  ناله  به امواجِ دلم خورده  گره...

 

 هرچند این غزل را تعدادی از خواندگان عزیز خوانده اند. امید به خاطر بی بضاعتی ام در این روز ها، بپذیرید. 

 با مهر

 

+نوشته شده در Mon 22 Jun 2009ساعت6 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

  با درود!

 این هم یک غزل عاشقانه:

 


امشب خیالِ دل به سفر می برد مرا
دستم گرفته سوی خطر می برد مرا

از حلقه های موی پریشانِ روزگار
چشمت به شهرِ شور و شرر می برد مرا

امشب هوای شعرِِ ترِ عاشقانه ای
تا سُکر دلنشینِ سحر می برد مرا

با گونه های گل زده از شرمِ عاشقی
یادِ لبت به کانِ گهر می برد مرا

امشب دلم به بزمِ دلت دل نمی زند
بر درگهِ تو تا لبِ در می برد مرا

دستت به گردنِ غزلم حلقه می زند
تا اوجِ قله های قمر می برد مرا

دل با تمام حوصله و بُرد باری اش
امشب به خلوتِ تو به سر می برد مرا
 

           ۳۱ ثور ۱۳۸۸

 

 

+نوشته شده در Wed 3 Jun 2009ساعت8 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

  

با درود بر همه خوانندگان عزیز! این بار  یک غزل عاشقانه، تقدیم به عاشقان؛ 

 با احترام

   

   بالی بزن دلا !

 

کامِ  دلم  به گریه  میسر نمی شود

با آبِ شورِ چشمه  لبم  تر نمی شود

این آرزو به مرز جنون می برد مرا

تقدیرِ من به عشقِ تو بهتر نمی شود

عمرِ دلم به داغِ تو و شاعری گذشت

شعرِ نگاهِ  گرمِ تـو از بر نمی شود

گل برسرم اگر که بریزد همیشه، باد

مانندِ خاکِ کوی تو برسر نمی شود

در ازدحامِ کوچه پی ات میدوم مدام

دستم به دامنِ تو برابر نمی شود

                  ***

ای دل به گریه های غزل اکتفا نکن!

رفع عطش به تلخیِ ساغر نمی شود

آماده شو دلا! که از این ورطه بگذری

راهی بجو که صبرِ تو داور نمی شود

شعر وندای شاعر و اندیشه های ِعشقِ

مثلِ محبتیست  که باور نمی شود

بالی بزن دلا  که دلم  را گرفته ای

پـروازِ عاشقانه به  پـرپـر نمی شود

 

 

+نوشته شده در Tue 28 Apr 2009ساعت10 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

     بالا بکش تصویر را! 

 

باور نکن زاهد تو را درعاشقی داور شود

یا محتسب  با خنجرش آید تو را دلبر شود 

هرگز مجو ای مهربان!  از مسلک آهنگران

غیر از دمِ داس و تبر یا تیشه ای در سر شود

ای شهپر عشق و وفا، انگیزه ی آب بقا

برخیز تدبیری نما، تا بودنت باور شود

بزدا غبار بیشه را، خار و خس بی ریشه را

صیقل بده اندیشه را تا دل تو را رهبر شود

جان تو جانان آورد، پاکیزه دامان آورد

این دود این خمپاره ها یک روز خاکستر شود

ای هم صدای بی خبر! بی تو نمی ماند اثر

از نسل اولاد بشر ، حتی اگر محشر شود

برهم بزن تقدیر را، این کاتب تحریر را

بالا بکش تصویر را تا حرف واضح تر شود

یا دم بزن از جانِ من یا تازه کن ایمان من

شوری بزن برجان من از دل نهالی بر شود

                      ***

باور نکن این باد ها فصلِ بهار آورده است

یا رعد مَشکِ آب را برسبزه زار آورده است

پنداشتی ای آشنا! این طبل و این سرنا مگر

با این صدای زیر و بم، پیمانِ یار آورده است؟

این دلقکِ جادوگری، پشتِ نقابِ دلبری

با حیله و افسونگری، موجِ شرار آورده است

 

             

+نوشته شده در Thu 23 Apr 2009ساعت5 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

 لیلی دلم شور زد ؛

 

لیلی! دلم شور زد، مرگِ نو ات مبارک؛

حادثه شیپور زد، مرگِ نو ات مبارک

بر سرت آتش زدی  حاصل جان  باختن

گِردِ قفس مور زد، مرگِ نو ات مبارک

دورِ  حصارِ تو را  با سرِ دستارِ  ها

کور و کری تور(۱) زد، مرگِ نو ات مبارک

کامِ  دلت  بر نشد  لـیـلی فـــدایــت  شوم

خون تو  زنبور  زد، مرگِ نو ات مبارک

***

دستِ  من  و خونِ تو هردو بپا  می شویم

یا  به خطر می رویم. یا که رها می شویم...

 

 (۱) نوعی دام برای صید ماهی و پرندگان

 

 

+نوشته شده در Tue 21 Apr 2009ساعت5 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

        لــیــلـی ! 

 ۱ 

گهی که وصفِ هوشِ تواست لیلی

سخـن روی فــروشِ تـوست لیلی!

کسی امـرِ سکوتــت کـرده امـضـا

ومشتی بـیـخِ گـوشِ تـواسـت لیلی! 

 ۲

یکی در قـصدِ نـوشِ تـوست لیلی!

یـکی فـکـرِ فــروشِ تـوسـت لیلی!

دریــغـا  ای دریــغــا  ای دریـغــا

جـوانـی بــارِ دوشِ تـواســت لیلی

 

 

 

 

+نوشته شده در Sat 4 Apr 2009ساعت10 قبل از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

              نــوروز تان شـاد و سـال نـو تـان مـبـارک! 

 

    الـهـه ی شـبِ نـوروز

 

عـواطفی که به خونم بـهـار جاری کرد

نـگاهِ سـردِ مـرا گــرمِ اشکـبـاری گرد

درختِ تشنه ی بی برگ وبار شعرِِ مرا

به آبِ چـشمـه ی چـشمانـم آبیاری کرد

بـه آتـشِ نـفـسِ ارغـــوان کـبـابـم کرد

تـمـامِ عـمرِ مرا صرفِ انـتـظـاری کرد

گلـوی من که لبالب شد از نسیمِ بـهـار

دلم به یـادِ تـو افتاد عـذر و زاری کرد

یکی دوساعـتِ دیگر قـریـب مُرده بُدم 

غـزل بـه دادِ دلِ من رسـیـد یـاری کرد

غـزل به روی لـبم مثلِ مـوجِ لالـه دمید

درخــتِ مـهر ِ مرا مهـد اسـتـواری کرد

قلم گرفت و یکایک ردیف کرده و زود

غمم به روی غمم ریخت،سرشماری کرد

و مشتِ خاکِ سیه زد به چشمِ غم هایم

مرا به خـونِ دلـم غـرقِ میگساری کرد

وجـودِ یـخـزده ی سـردِ سردِ سـردِ مرا

به پایِ عـشق  پذیرای جان نثاری کرد

الـهـه ی شبِ نــوروز تا سپـیـده دمـان

بـرای بـودنِ مـن با تــو  پافشاری کرد

***

هی! عاقبت سرِ سبزم به باد خواهد داد

زبانِ سرخِ که از دوست خواستگاری کرد

      بهار ۱۳۸۸

+نوشته شده در Thu 19 Mar 2009ساعت5 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

       رفـیــق!


    اگر تو این همه بر من جفا نمی کردی
    به نفسِ سرکشِ خود اعتنا نمی کردی

    غرورِ عشق مرا چشمِ کم نمی دیدی
    مرا هماره «ضعیفه» صدا نمی کردی

    به جُرمِ عشق مرا در کفن نمی بستی
    به کامِ خویش جهان را روا نمی کردی

    اگر که حامیِ دیوار ها نبودی تو
    همیشه برج بلندی بنا نمی کردی

    مرا شبیهِ خودت صاف و ساده می دیدی
    هزار گونه خطر دست و پا نمی کردی

    منی که در همه احوال یاورت بودم
    رفیقِ صادقِ خوب و دلاورت بودم

    بدون دغدغه حالا برابرت بودم
    ویا که یک سر و گردن فزون ترت بودم
    ***
    رفیق! یک کمکی صبر و برد باری کن
    بیا و دست به دستم گذار و یاری کن

    بدون من تو کجا؟ شهپرِ صعودت کو؟
    به اوجِ لذتِ پرواز شهپرت بودم

    دلم به همرهی ات بار بار بار شکست
    سرم به سنگ ستم هایت آشکار شکست

 

 

 

 

+نوشته شده در Wed 4 Mar 2009ساعت10 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

 

        لــیــلــی !

     ۱                   

      سـراسـر دامنِ صحراست لیلی!

      به هرسو گریه ی لیلااست، لیلی!

      در ایـن آشـفــتـه بــازارِ مـذکـر

      خدای عشق بی پروا است لیلی

     ۲

      عجب انسانیت رسواست لیلی!

      عـجـایب تر دلِ دنـیا است لیلی

      ندای عاشقی اینجا غریب است

      و دسـتِ محتسب بالااست لیلی

     ۳

      سحر گمگشته ناپیدااست لیلی

      همه شب ها شبِ یلداست لیلی

      چراغی را بکن روشن، ببینیم

      سیاهی تا کجا با مااست لیلی؟

     ۴

      صدای ما و تـو تـنـهااسـت لیلی!

      دلـم دایـم بـه زیـرِ پـااسـت لیلی

      یکی رفت و دگر آمد چه حاصل؟

      اگرچه نامش« اوباما» است لیلی

     ۵

      صـدا آیـد که اوباما است لیلی

      ولی آوازه ی  بـیـجااست لیلی

      خـیـالت راحتِ راحـت نگهدار

      که «اوباما»، نه او با ما است لیلی

     ۶

      حقیقت درکفِ خارا است لیلی!

      عـدالـت کورِ ونابـینااست لیلی

      دلِ شـاعـر نمی بـخـشد گناهیِ

      خدای را که بی پروااست لیلی 

      ***

     ۷  

      حریمِ عـاشـقـی زیـبااسـت لیلی

      حراست کن که بی همتااست لیلی

      بـگــو تـا مـردُمِ دنــیــا بــدانــنـد

      که بی تـابیِ ما برجـااست لیلی

     ۸

      سرم درعاشقی بالااست لیلی!

      غمم چون کوه پابرجااست لیلی

      ولی وقتِ رسیدن در برِ دوست

      صفِ آخر نصیبِ مااست لیلی

          جنوری ۲۰۰۹

 

         مـرگِ چنین زمانه ...

 

      مرگِ چنین زمـانـه که رویااست عاشقی

      مـثـلِ حکایــتِ پــرِعـنـقـااسـت عاشقی

      فریادِ  واژگونِ دلـم می خورد به سنگ

      زنـدانیِ مضیقه ی خـارا اسـت عاشقی

      شعراست، شاعراست، صدای دویدن است

      در این میانه چون تنِ بی پااست عاشقی

      مـثـلِ من و به مـثـلِ تـو و مـثـلِ آرزو

      مثلِ کـبـوتری تک و تـنـهااست عاشقی

      مـانـنـدِ واژه هـای دگرگـونِ شـعـرِ من

      افـتـاده و شکستـه و بـیـجااست عاشقی 

 

                 فبرور ۲۰۰۹

 

+نوشته شده در Sat 7 Feb 2009ساعت11 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

با عرض سلام!  سال نو میلادی ۲۰۰۹ بر شما مبارک! به آرزوی سلامتی و شادکامی تان. بااحترام

  ۳۰ دسمبر ۲۰۰۸

 

       آواره

 

گفتی که عاقبـت غـمِ دل چاره می شود؟

بـیـجا نـگـو که بـنـدِ دلـم پـاره می شـود

تـلـخـیِ شاعـرانـه از ایـن بـیشتـر مبـاد:

روزی که مـردمِ نگه ات خاره می شود

روزی کـه هـمـتِ قـلمـت بــاد می بـرد

روزی که چاره عاجز وبیچاره می شود

وقتی غــزل به پـشتِ دری در نمی زند

وقـتی که واژه هـیـزمِ کابـاره می شـود

شـعـر از نـگاهِ عـشق غریـبـانـه می فتد

مثلِ دلِ شـکـسته ای بـیـکـاره می شـود

ایـن شـعـر ها به دردِ دلِ من نمی خورد

این ها شعار هاست که خمپاره می شود

***

ای عـشـق ای رفـیـقِ دلِ دردمـنـدِ من!

شاعـر دوباره دورتـر آواره می شـود...

        دسمبر ۲۰۰۸

 

 

+نوشته شده در Fri 5 Dec 2008ساعت5 قبل از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

 

باز هنگامه به پاگشته که شب می پاید

جغد میخواند وخفاش از آن خوشنود است

باد گستاختر از پیش به رقص آمده است ... 

از غزل  اعدام قناری 

 

           فـاجـعـه                             

 

یار بیا قیام کن!  لشـکرِ شبروان رسـد

تو به هوای عاشقی، او به هوای جان رسد

تیغِ دو سر به دست او، حیله به خیز و جست او

فتنه به چشمِ مستِ او، حادثه بی گمان رسد

شانه به کاکلت نزن! وقتِ به سر دویدن است

باد شکست می وزد، ناله به آسمان رسد

فاجعه تا کجا رسد  تا تـو به پـا شـوی مگر؟

مرگ به زندگی اگر بر من و تو چنان رسد

بـوی وفـا نمی دهـد پیکر عشق و عاشقی

قند اگر دهی به من،  تلخ به کام جان رسد

تن به خطر نمی دهی، معجزه رخ دهـد مـگر؟

یا که نظاره می کنی، کار به استخوان رسد

     ***

می رسد آنگهی مگر دلبرِ بی خیالِ ما:

برسرِخاک عاشقان پرچمِ کرکسان رسد؟

            راحله یار

 

+نوشته شده در Sat 18 Oct 2008ساعت10 قبل از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

 

            طرح تازه

 

      پـایـیـز طـرحِ تـازه به جـانم کشیده است

      ازفـرط ِعشق درهـیـجـانـم کشیده است

      لـبـخـنـدِ دلـبـری به لـبـانـم نـهـاده است

      فـریـادِ عـاشقی زنــهـانم کشیـده است

      امسال عـاشقانـه تـر ازعـشـق پـارسال

      چون برگِ سرخ تشنه زبانم کشیده است

      آهـوی سـرکشم، به دلِ دشت می دوم

      انــگار آرشـی بـه کـمـانم کشیـده است

      آه ازنــهـاد مـن بـه در آورده وســوســه

      امشب عجب به اوجِ فغانم کشیده است

      رنگِ غروب رنگِ سفر رنگِ خواهش است

      طـرحی که نـقشبندِ خزانم کشیده است

      بـانـگـم به آسـمـان خــدا می رسـد زدرد

      دردی که این چنین به تکانم کشیده است

               اکتوبر 2005

 

+نوشته شده در Sat 11 Oct 2008ساعت9 قبل از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

با درود وعرض سلام بر خوانندگان گرانقدر!

 این هم دوغزل عاشقانه:

 

       نـشد

 

گفتم شبی به شوقِ تو در می زنم نشد

درآسمانِ عـشـقِ تـو پـر می زنم نشد

گفتم به بیستـونِ غمِ عاشقی شبی

بـانـگِ نـو و نـوای دگر می زنـم نشد

گفتم به شوقِ روی  تو یک بار بی خیال

دَوری به سر، به دَورِ َقمر می زنـم نشد

گفتم هماره مـجـمـرِ لـبـریـز آتـشـت

برسـر نهاده راهِ سفـر می زنـم نشد

گفتم شبی به دلشدگان مژده می دهم

بـر ریـشه ی فراق  تبر می زنم نشد

گفتم سرم به باد اگر می رود چه باک

یک بار هم شود  به تو سر می زنم، نشد

گفتم به گردِ شهر شبی می کشم تـو را

بر هر چه هست بانگِ خطر می زنم نشد

             2006 

 

     تکراری 

 

هرچه کردم دلِ دیوانه ام هوشیار نشد

منکرِ عشقِ تو این سرکشِ عیار نشد

زیرِ آوارِ غمِ عشق لب از لب نگشود

خم نیاورده به ابرو و ستمگار نشد

نسخه ی تلخِ فراقِ تو رهِ چاره نبود

عشق مانا شد و اندیشه مددگار نشد

سنگ های که سرِ راهِ من انباشت غمت

زینه ی کوهِ محبت شد و دیوار نشد

دیشب از ناله ی من هیچکس آسوده نبود

تـوبـه ازچشمِ قشنگِ تو که بیدار نشد

حسرتِ دیـدن تو داغِ دلم گشته ولی

حسرتا عـمـرِ مرا فرصتِ دیدار نشد

سرِ سودایِی من حیف به دردِ تو نخورد

دلِ سـودازده ام دورِ سرت  کار نشد

***

نفسم مثلِ غزل های خودم تکراری است 

عشق من حادثه ی بود که تکرار نشد.

     اگُست 2008

 

+نوشته شده در Fri 12 Sep 2008ساعت3 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |

 

 

     غرور پارسی

 

ای خـزانـت سبز ای فصل زمستانـت بـهـار

ای بـهـاران از هـوای لاله خیـزت شرمسار

خانه ای بـرپای کردی خشت هایش از گهر

بـا ستـون های طلایی، پـایـه های استـوار

از تـو درس همـت و دلدادگی بـایـد گـرفـت

رســم عـیـاری و رنـدی از تــو دارد روزگار

کام هـای تـشنـه را از می لـبـالب کرده ای

ای می آزادگی  ای چـاره ی رنـج خـمـار

ارزش دنـیا پـرسـتان را به چشمـم  آب بُرد

تـا تـو بخشیدی سمـرقـند و بخارا را به یار

ای شهنشاه غـزل ای رهگشای ِعـاشـقـان

قـلـه های شامـخ شـعـرت خـدای روزگـار

ای نـهـاده سر بـر افـلاک ِ غـرور پـارسی

ای  نـگـهدار سخـن ای تکـیـه گاه مانـدگار

ایـن هـمـه آواره بـودن هـا گـنـاه من نـبـود

می بـرد دل را هـوایـت از کنـاری تـا کنـار 

خاک راهـت دور، دستم خالی و دنـیا تهی

نـه رد معشـوق پـیـدا شـد نـه عـشـق پـایـدار 

این ســرِ ســودایی مـن لایق عشـق تـو نیـست

ای خوشا آن سر که در عشقت برندش پای دار...

                    ۲۰۰۷

 

 

+نوشته شده در Wed 3 Sep 2008ساعت10 بعد از ظهرتوسط راحـلـه یـار | |