لیلی ساده وآزاده!

لیلی با هر چه مقدس که تو باور داری

تو دلی مثل دل عشق دلاور داری!

« من »تو بودی که خطر کرد اول در دل رود!

ورنه پیوسته خطر پشت خطر با تو نبود

مهربانا! تو شبیه ی دگران دل داری

حامی و خالق انسانی و حاصل داری

کاهوی سرچپه٭ آید به نظر اندامت

لیلی!  آزرده گلوی غزلم را شامت

به خدا روسری با رنگ سیه مال تو نیست

چادری جز پی پرپر شدن بال تو نیست

دین اگر می طلبی، دین طبیعت زیباست

دین مردانه به جُز در پی اغفال تو نیست

تا بکی دست قفس ساختن خویشتنی؟

تا بکی منکر جان باختن خویشتنی        

رشته ی عشق اگر بافتی، زنجیر تو شد

دست دادی به دو دستی که گلوگیر تو شد

توبه از همسفر عشق که در گیر تو شد

سخن از عشق زدی باعث تحقیر تو شد

قدرت سیب چشیدن تو به آدم دادی؟

آدمی را که چنین در پی تسخیر تو شد

عجبا مالک تو، مرشد تو، پیر تو شد

پیشوای تو شد و در پی تکفیر تو شد

***

هیچ کس نسیت بگوید که حقیقت این است:

سیب، دندان زده ی توست اگر شیرین است

قامت توست نماد بشر و زینت و زیب

لیلی ی ساده و آزاده و آلوده به سیب

 فبرور ۲۰۱۱