تبليغاتX
حــــریــــم عـــشـــق

حــــریــــم عـــشـــق

همقدِ عـشـق کسی واژه ی آزاده نزاد ــــــــ در دلت حرفی از این دست اگر هست بگو!

 

 

 

  پیِ غزالِ غزل

 

 

 

به گونه گل زده گرمای بی خیالِ غزل

به کوره می بردم آتشِ  خیالِ غزل

 

عرق نشسته به رخسارم از نجابتِ عشق

و قد کشیده به چشمانِ من نهالِ غزل

 

هزارسال گذشت و هنوز بی تابم

نمی رسد نفسِ خسته ام به بالِ غزل

 

هزارپاسخِِ  جانِ ِ به لب رسیده ی من

نمی دهد به دلم،  پاسخِ سوالِ غزل

 

هزار آبله در پای دل نشسته از آن:

که می دود  به شتابی  پیِ غزالِ غزل

 

دلِ فلک زده ام سوی دوست می بیند

به من حواله کند آتش  و مجالِ غزل

 

به سینه هیچ نپاید کدورتی و غمی

به جز هوای تو وعشقِ بی زوالِ غزل

 

نمی شود که دل از الفتِ غزل بکَنم

دلی که معجزه ها دیده از کمالِ غزل

 

   

                 ۲۰۰۸

 

 

 
+ نوشته شده در  2008/5/17ساعت 5 قبل از ظهر  توسط راحـلـه یـار  | 

 

 

 به مناسبت  سال  شهادت ژورنالست جوان هموطنم اجمل نقشبندی، که طالبان اورا سربریدند:

 

  

  آواز زندانی   

 

 حالِ تو!  آیینه ی حالِ پریشانی ما

خون بی رنگ شهید نسل قربانی ما

 

لحظه های انتظارت را تصور کی توان

ای شهید بی دفاع ِ نفس حیوانی ما

 

لحظه ی ذبح تو در صحرای سوزان وکویر

باز گو آیا چه دیدی از هوسرانی ما؟

 

سیل اشک نامرادی گرد رخسارت زدود؟

یا تمسخر ها نمودی دوست! ارزانی ما

 

از چه رو باور نکردی شیوه ی نامردمی

یا چرا چشم امیدت بود بر«  بانی » ما؟

 

از چه رو باور نکردی ما ذلیل وبرده ایم؟

هرگدای هرزه می نازد به سلطانی ما

 

حسرتا  قانون جنگل رفت ازیادت مگر؟

دست وپا وسر بریدن، های ( افغانی) ما؟

 

یا چرا یادت نمی آید که از عهد قدیم

بی وفایی هاست میراث نیاکانی ما

***

ای خوشا برحال تو چشم از جفا پوشیده ای

حسرتا برحال ما، با خانه ویرانی ما

 

باردیگر ما تماشاگرشدیم وتو شهید!

مرگ براین سخت جانی های بی جانی ما

 

ما ودل بر خویش میگریم وبرحال قلم

آتشی  افتاده در دشتِ غزلخوانی ما

 

بَینِ انگشتان سرد ِ من قلم خشکیده است

ای غمِ ناگفته، ای آواز زندانی ما

 

 

+ نوشته شده در  2008/5/6ساعت 10 قبل از ظهر  توسط راحـلـه یـار  | 

 

 

 

 

 

  گــرداب

 

افتاده ام به سمتِ بیابانِ دوستی

گم کرده ام نشانه ی خوبانِ دوستی

 

جایی که دوست آبِ رخِ دوست می برد

پشتِ نقابِ واژه ی «پیمانِ» دوستی

 

غیرازسکوتِ جاده ی بن بست، راه نیست

تا ره زنم به سوی خیابانِ دوستی

 

گرداب گردِ دامنِ خود چرخ می دهد

آوازِ کنده کنده ی رندانِ دوستی

 

دل نعشِ پیکرم به سرِ دوش می کشد

در انتظارِ ختمِ زمستانِ دوستی

 

خونِ دلم به گردنِ عشق است بی گمان

دستم نمی رسد به گریبانِ دوستی

 

زیرِ درختِ خشکِ لبِ جو نشسته ام

با چشمِ ره کشیده ی حیرانِ دوستی

 

خواهم که تا ابد نرسد پای خسته ام

در خطِ نابرابرِ پایانِ دوستی

 

بارِ تحملِ دلِِ من در حضورِ دوست

یارب سبک مباد به میزانِ دوستی

 

  

 

  

 

+ نوشته شده در  2008/5/1ساعت 10 قبل از ظهر  توسط راحـلـه یـار  | 

-------------