تسلیت بر همه ی بشریت؛
درود بر خواننده ی گرانقدر
اعدامِ قناری تقدیم به همه زنان با شهامت ایران،
اعدامِ قناری
باز اشکم کمکی سر زده خون آلود است
خانه آشفته تر از پیش و لبالب دود است
باز هنگامه به پا گشته که شب می پاید
جغد می خواند وخفاش ازآن خوشنود است
باد گستاخ تر از پیش به رقص آمده است
ریشه با تازه ترین زخم تبر نابود است
چقدر مرغِ سحر، تا به سحر خواهد مُرد
چقدر در به رخِ باد صبا مسدود است
چقدر شیشه به رقصِ سرِسنگی شکند
چقدر سنگ به چشمِ غزلم مردود است
چقدر شعر دگر بوی جنون خواهد داد
چقدر شاعرِ دلسوخته نا مسعود است
چقدر دامنِ دریا شده آلوده به زهر
چقدر ماهی آواره کنارِ رود است
چقدر دستِ پریشانِ دل من خالی ست
چقدر عرصه ی پروازِ دلم محدود است
***
داد از عشق که امروز به دردی نخورد
چقدر لحظه ی اعدام قناری زود است
چقدر ناله به امواجِ دلم خورده گره...
هرچند این غزل را تعدادی از خواندگان عزیز خوانده اند. امید به خاطر بی بضاعتی ام در این روز ها، بپذیرید.
با مهر
